miércoles, 17 de junio de 2009

REFRÁNS 1- Ramón Laíño

REFRÁNS


Hoxe febreiro e mañán candeeiro. (Día da Candelaria).


Febreiriño rabo torto, cos teus días vinteoito, se levaras máis catro non quedaba can nin ghato, nin corviño nin miñato.


Março, marçal, pola mañán cara de deus e pola noite cara de can.


No março por moito que quente o sol na plaça, non déixela capa na casa.


Deixa vir meu irmán março que che ha de façer andar cos pelicos no reghaço / ou debaixo do braço.


(En março apareçe o calor e produçe chaghas no corpo, e en maior medida nas partes onde se máis suda como debaixo dos braçoas. Así mesmo é cando lle caen os pelexos ás culebras ou cando os animais se atafeghan co calor.)


En maio te mollas e en maio te enxughas. / O que en maio se molla, en maio se enxugha.


Aghua en maio, pan do ano.


Entre últimos de maio e San Xoán tanto da o pan coma o quita.


En San Xoán non faltou un día para cardarse a lan.


Por San Cristovo tapa o covo. / Por San Cristovo millo ó covo.


En setembro arden os montes e secan as fontes.


San Mighueliño das uvas maduras, tarde vés e pouco duras.


Cando está bo tempo por San Roquiño, chóvelle polo Carme.


A partir de San Viçente nin cuarto nin creçiente.


Por San Martiño trompos ó camiño.


Se o que coida non colle / ten, o que non coida colle / ten menos.


O millo mesto, nin carro nin çesto.


O que trata en aves de bico nunca será rico.


Moito e ben non hai quen.


O que tarde se embarca un remo torto nunca lle falta.


Fai ben e non mires a quen.


Éramos poucos e pareu miña avoa.


Volta á bola que é de millo toda.


Canto máis arriba máis forte é a caída.


En tempo de ghuerra n´hai (non hai) carta a favor.


Fillos criados penas dobladas.


(Outra versión) – Fillos criados traballos doblados.


Vale máis mal arreghlo que bo pleito.


As curvas enderéitanse e os dereitos tórçense.


Morra a marta e morra farta.


Moitos ofiçios ten Xan e de nincún ghana pan.


Barco ghrande ande non ande.


O que de moço bailou ben aínda de vello lle da xeito.


Home de bighote excusa dote.


Poucas e boas.


Sopa e teta non cabe na boca.


O que se abrigha na folla dúas veçes se molla.


Con aghuas pasadas non moe o muíño.


O que dí a verdade non mereçe pena.


A bisnetos chegharás, a tataranetos non os verás.


Os tontos e os porfiados manteñen o estado.


Os moços queren saber e os vellos queren morrer.


Polo pouco ghanar ninquén se perdeu.


O que come de pé nunca farto é.


Se che doi a barrigha freghar cunha estrigha.


O ferreiro da maldiçión cando ten (se ten) aghua non ten carbón.


Cada un o seu que somos de Ribadeo.


Na terra dos lobos hai que ouvear coma todos.


Cagha o rei, cagha o papa e sen caghar ninquén se escapa.


(Outra versión). Jicha o rei, jicha o papa e sen jichar ninquén se escapa.


O caldo sen pan no inferno o dan.


O que pagha e minte o bolsillo o sinte. (Calquera que vai a unha feira, plaça,... e pagha o que lle piden e logho dí que o comprado valeulle menos, el mesmo se enghaña porque a cantidade a desembolsar foi a que foi.)


(Outra versión). O que vai á plaça e minte o bolsillo o sinte.

Para cortar unha ves hai que medir dúas ou tres. (Traballo do xastre)


Antes que te cases mira lo que haces.


Unha ves te casarás e mil te arrepentirás.


Entrar tarde, non oír misa nin comer carne.


(Outra versión) – O que chegha tarde non vai á misa nin come carne.


A pedir ghanas pouco e a dar ghanas menos.


Orade frades cos rapaçes nunca trates.


Ghato moi berrador nin por eso máis rateador.


O que ben se precura çen anos dura.


O que con rapaçes se deita caghado / mexado se levanta.


Aquí non mandan collóns que mandan ghalóns.


O que fai burla do veçiño vénlle a súa polo camiño.


O que se rí do veçiño vénlle a súa polo camiño.


Todo que veña que non se deteña.


Nin polo malo te mates nin polo bo te aghaches.


Na casa do ferreiro coitelo de pao.


Rei morto rei posto.


Para conseghuila hai que seghuila.


(Outra versión) – Hai que seghuila para conseghuila.


As posesións nin perdelas nin collelas.


O que teña tenda que a atenda ou senón que a venda.


O esquençido nin é reghalado nin vendido / aghradeçido.


Na miña casa non hai miseria dous candiles e unha vela.


O que lonxe vai casar ou chata leva ou a vai buscar.


Vale máis un casqueiro á porta que unha tabla no pinal.


Unha mentira ben posta, pouco vale e menos costa.


Vale máis viño demo que aghua santa.


Non as faghas, non as as temas.


A ghana de comer fai á vella

martes, 16 de junio de 2009

LENDAS- ARA SOLIS


De seguro, foi profundo o acoro e a pavura que infundiu aos antigos a visión que experimentaron ao chegar a estas terras, lugares nos que só se ollaba un infindábel mar no que se mergullaba o sol, como se o océano o devorase, ao tempo que se escoitaba un fondo laio, crenza que aíinda hoxe compartillan algunhas xentes desta finis terrae.

A lenda da Ara Solis, quizais de orixe grega, refire que o pobo caldeo, que adoraba o sol, decidiu un día buscar o escondrixo do astro durante as horas da noite. Abandonando o seu país, os caldeos comezaron o seu camiño cara a Occidente.
O derradeiro lugar ao que chegaron foi Galiza, onde se decataron de que o mar lles impedía continuar, ó mesmo tempo que descubrían que o Sol se afundía no océano. Convencidos de que entre as augas pasaba o astro adorado as horas da noite e abraiados perante aquel prodixio, decidiron construír naquelas terras un altar ao que puxeron de nome Ara Solis.

Hai quen afirma que o cáliz e a hostia do escudo de Galicia son unha representación simbólica ou filtrada pola relixión cristiana do sol sobre a Ara Solis.

lunes, 15 de junio de 2009

¡ COMO HAN CAMBIADO LAS COSAS !

Escenario: Tienes que hacer un viaje

Año 1977: Viajas en un avión de Iberia, te dan de comer y te invitan a lo que quieras de beber, todo servido por azafatas espectaculares en un asiento en el que caben dos como tú.

Año 2007: Entras en el avión abrochándote el cinturón de los pantalones que te han hecho quitar para pasar el control, te sientan una butaca en la que si respiras profundo le metes el codo en el ojo al de al lado y si tienes sed el azafato te ofrece una carta con las bebidas y sus precios subidos un 50% porque sí. Y no protestas por si acaso cuando aterrizas te meten el dedo mas largo del mundo por el culo para ver si llevas drogas.

---------------------------------------------------------------------------------

Escenario: Manolo tiene pensado ir al bosque después de clase, según entra al colegio le enseña una navaja a Pancho con la que pretende hacer un tirachinas.

Año 1977: El subdirector lo ve y le pregunta donde las venden, y le enseña la suya, que es antigua, pero mejor.

Año 2007: La escuela se cierra, llaman a la guardia civil y llevan a Manolo al reformatorio. Antena 3 y Tele cinco presentan los informativos de las 15:00 desde la puerta del colegio.

------------------------------------------------------------------------------
Escenario: Disciplina escolar:

Año 1977: Hacías una putada en clase. El profesor te metía dos buenas hostias bien merecidas. Al llegara a casa tu padre te arreaba otras dos.

Año 2007: Haces una putada. El profesor te pide disculpas. Tu padre te pide disculpas y te compra una moto.
--------------------------------------------------------------------------------
Escenario: Fran y Marcos se reparten unos puñetazos después de clase.

Año 1977: Los compañeros los animan, Marcos gana. Se dan las manos y terminan siendo colegas en los billares.

Año 2007: La escuela se cierra, Tele cinco proclama el mes antiviolencia escolar, el periódico 20 minutos titula a cinco columnas el asunto y Antena 3 aposta de nuevo a Matías Prats en pleno temporal frente a la puerta del colegio para presentar el telediario.
-------------------------------------------------------------------------------------
Escenario: Luis rompe el cristal de un coche en el barrio; su padre saca el cinturón y le pega unos buenos latigazos con él.

Año 1977: Luis tiene más cuidado la próxima vez, crece normalmente, va a la universidad y se convierte en un hombre negocios con éxito.

Año 2007: Arrestan al padre de Luis por maltrato a menores. Sin la figura paterna, Luis se une a una banda. Los psicólogos convencen a su hermana de que el padre abusaba de ella y lo meten en la cárcel. La madre de Luis se enrolla con el psicólogo. Mercedes Mila abre la final de Gran Hermano con un discurso relativo a la noticia.

-------------------------------------------------------------------------------------------
Escenario: Juan se cae mientras echaba una carrera y se araña en la rodilla. Su profesora, María, se lo encuentra llorando al borde del camino. María lo abraza para confortarlo.

Año 1977: Al poco rato, Juan se siente mejor y sigue jugando.

Año 2007: María es acusada de perversión de menores y se va al paro. Se enfrenta a tres años de cárcel. Juan se pasa cinco años de terapia en terapia. Sus padres demandan al colegio por negligencia y a la profesora por trauma emocional, ganando ambos juicios. María, en paro y endeudada, se suicida tirándose de un edificio. Cuando aterriza, lo hace encima de un coche y también rompe una maceta. El dueño del coche y el dueño de la planta demandan a los herederos de María por destrucción de la propiedad. Ganan. Tele cinco y Antena 3 producen juntos la película y definitivamente el plató de los informativos ya queda emplazado en medio de la calle.

------------------------------------------------------------------------------------------------
Escenario: Relación habitual entre padre e hijo:

Año 1977: Le pido dinero a mi padre para salir.

Año 2007: Mi padre me pide dinero para apaciguar al banco.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Escenario: llega el 28 de octubre.

Año 1977: Llega el día del cambio de horario de verano al horario de invierno. No pasa nada.

Año 2007: Llega el día del cambio de horario de verano al horario de invierno. La gente sufre trastornos del sueño, depresión y amenorrea.

--------------------------------------------------------------------------------------------
Escenario: El fin de las vacaciones.

Año 1977: Después de chuparse una caravana del copon con toda la familia metida en un seiscientos tras 15 días de vacaciones en la costa, se terminan las vacaciones. Al día siguiente se trabaja y no pasa nada.

Año 2007: Después de volver de Cancún, en un viaje todo pagado. Se terminan las vacaciones y la gente sufre trastornos del sueño, depresión y seborrea.

domingo, 14 de junio de 2009

top five








Estou intentando baixarr estes discos, pero nas tendas din que están descatalogados, e se quero baixalos, veñen con virus,, Alguén ten algúnha destas xoias?

sábado, 13 de junio de 2009

NATUREZA CACHONDA



Os seres humanos buscamos inspiración na Natureza,

A verdade é que da para pensar en todo...

Que opinades?

viernes, 12 de junio de 2009

LENDAS- O LAGO DE DONIÑOS


Hai moitos anos apareceu un pobre percorrendo a cidade de Valverde, chegou a unha casa pedindo e dixéronlle:

— iVáiase, que eu non lle podo dar!

E chegou a outra casa dunha señora con dúas criaturas xémeas. A señora dixolle que non tiña nada para dar, pero que ía botar unhas bolas no forno e que se esperaba lle daría delas.

— Ben, pois espero —dixo o pobre.

Esperou, e a muller botou a bola no forno e deulle un pedazo,

0 pobre (que era Xesucristo) díxolle:

— Mire, señora. Aquí hai xente mala e van ter un desengano. Colla por ese camiño arriba e non mire para atrás e será salvada.

— ¿E as miñas criaturas? —díxolle a señora.

— Non se preocupe. Déixeas no camino, que Deus, que ben as ve, xa gobernará.

Entón el marchou e ela colleu por un camiño arriba pero sentiu un ruido, deulle un desmaio e quedou morta.

Apareceu todo inundado, pero as dúas criaturas aboiaron no berce e salváronse. De aí vén o nome de Doniños.

GONZÁLEZ REBOREDO, Xosé Manuel. 1983. Lendas galegas de tradición oral, Ed. Galaxia, Vigo. (Versión recollida po-lo autor en Doniños en 1975).

jueves, 11 de junio de 2009

LUGARES DE PODER- MONT SAINT MICHEL




Normandía… su nombre evoca muchos recuerdos y colores; por un lado, mar y azules; por otro lado, bosques y verdes; pero también ciudades medievales, y cómo no, aquel día de triste recuerdo que tenemos presente en nuestra mente por tantas películas que hablaron sobre el desembarco durante la Segunda Guerra Mundial en las playas de Utah, Omaha, Gold, Juno y Sword.

Y tras viajar en nuestras retinas, por sus costas, por Honfleur o por Caen, recordamos ese mágico momento en que con nuestro coche enfilamos la Gran Vía, la única carretera que conecta al Mont Saint Michel con el continente.


Allí al volante del coche, vemos aparecer, como si se tratara de un espejismo, entre la neblina la silueta fantasmal de la gran roca, coronada por la abadía benedictina de San Miguel. Y poco a poco, esa imagen casi fantasmal, se va perfilando para deleitarnos con su belleza y con su imponente elegancia. Rodeados de riadas de peregrinos que acuden al monasterio, finalmente llegamos a las puertas de la ciudadela. Y entonces, la primera fascinación, se transforma en admiración.


Su Historia y Leyenda:


… y desde aquel mirador, viajamos en el tiempo, a aquéllos siglos en que allí no había más que una gran masa rocosa que se alzaba entre los límites de Normandía y Bretaña. El Monte Tumba, así se le llamaba allá por el siglo IV, cuando el bosque de Scissy ocupaba toda la zona. Aquél lugar ya era por aquél entonces un lugar de peregrinación y de ermitaños.


Cuenta la leyenda que San Auberto, que era obispo de Avranches, una ciudad cercana al Mont Saint Michel, recibió una noche la visita del Arcángel San Miguel, quien tocándole en la frente, le introdujo la idea de la construcción de una Abadía en aquel monte, dedicado a su nombre. Corría el año 708.

Piedra a piedra, se levantó aquel inmenso Santuario sobre la roca, y en poco tiempo a su alrededor se fueron estableciendo los peregrinos, conformando la actual ciudadela que la rodea.


Sin embargo, apenas un año después, en el 709, un gran cataclismo hizo que el mar se adentrara en tierra e inundara toda la zona, dejando aislado el Mont Saint Michel. Desde entonces, el monte se ha convertido en una auténtica fortaleza, pues ese fenómeno de las mareas se repite dos veces diariamente, dejando a la ciudadela y su Abadía unida a tierra solamente por su carretera. Dicen que es tal la velocidad a la que suben las mareas, que el agua atraparía con facilidad a un caballo al galope… por eso, con cada subida del mar, las campanas del Monte, avisan con suficiente antelación, pues se ha convertido en casi una tradición o una curiosidad turística, el observar esa subida del mar a ras de orilla.

Muchas leyendas han corrido desde su construcción en el 708; desde aquel día en que supuestamente el mar atrapó en su huida a una mujer embarazada, y ésta reapareció andando por la orilla y con su niño en los brazos, cuando el mar volvió a apartarse; hasta los que creen tener visiones de enfrentamientos mitológicos sobre el propio monte entre las fuerzas del mal y el Arcángel San Miguel.


La Ciudadela

Sobre una isla de 900 metros de circunferencia y 80 de alto, lo primero con lo que nos encontramos es con el pequeño pueblo que rodea a la Abadía. No hay nada más agradable que callejear por la muralla, y no sólo ir admirando el paisaje que desde ella se tiene, sino también disfrutar con las numerosas tiendas de souvenirs que hay en el pueblo. Y es que este pequeño pueblito vive de eso; del turismo; de los peregrinos. Son varias las callejas empinadas las que suben hacia el Monasterio; y en todas podremos comprar los típicos recuerdos, y sobre todo la clásica figura de san Miguel. Por lo demás, poco hay que ver en el pueblo, salvo quizás la Iglesia de St. Pierre, un pequeño edificio de los siglos XV-XVI.

La Abadía

El conjunto monástico comprende la iglesia abacial (la que en cualquier foto se puede ver en lo más alto del Monte), la abadía románica, al oeste, y la Mervell al norte, donde se encuentra el famoso claustro, construidos por los monjes benedictinos en el siglo XIII. A ella se accede desde varios senderos, a cual más lleno de gente que suben bien por admirarla, bien por orar entre sus muros; senderos que serpenteantes y empinados llegan hasta las mismas escaleras de acceso, las que nos abrirán paso hacia su nave de estilo románico…
… y tras descender nuevamente hasta los mismos pies del monte, donde la marea inunda sus tierras, nos volvemos para echarle una nueva mirada, y grabar en nuestras retinas su imagen mágica…
“Peregrino, siembra tu sueñoa mis pies, en mi orillaallí donde el mar se hace dueñoaquí donde mi luna brilla…”