viernes, 24 de febrero de 2017

HISTORIA DOS ANTEPASADOS E CONTOS VARIOS, por Ramon Lainho




OS VELLOS QUE IBAN MORRER AO MONTE. (Versión 1)

Antighamente, esto era unha realidade.

Daquel tempo, a xente que chegaba a vella e, non podía traballar, collía unha manta que botaba polo lombo e iba morrer ao monte.


Nunha familia como tantas outras, cando cheghou o día, un fillo levou ao pai ao monte. E tal, como se façía sempre, doulle unha manta que o pai puxo por riba.


Xa no monte, díxolle o pai:
  • Lévame un pouco máis arriba, a onde eu levín a meu pai. 


Preghúntalle o fillo:
  • ¿Elogho eu cando sea vello, tamén me han de traer?

Respóndelle o pai:
  • Tamén, meu fillo.


E contéstalle o fillo:
  • Pois logho, véñase para a casa.

E así, rompeuse a fada.


OS VELLOS QUE IBAN MORRER AO MONTE. (Versión 2)


En tempos pasados, un vello que xa non podía axudar na casa, nin fóra,


veu que lle cheghara o tempo de ter que ir acabar os seus días no monte.


Neses mundos, dábanlle metade dunha manta e encamiñábanse ao monte para morreren alí. Era o costume. Este era o costume que había. 

 
Entón, acabaron desta maneira. Estando nesa situaçión, en que un fillo dispoñíase darlle media manta a seu pai, agharrou e díxolle:

  • Boeno home. Non lle imos dar media manta,


    vámoslle dar a manta enteira.


E respondeulle o pai:

  • Boeno meu fillo. Pois logho, marcho coa manta.


E despois, o fillo agharrou e faloulle:

 

  • Pois entón, mire. Como é tan bondadoso, xa non lle damos a manta, tampouco. Aghora, queda na casa e non vai máis. 

     
  • Vostede non vai morrer ao monte. Por non aquelar, ímolo coidar na casa. Vostede vai morrer aquí.

Deste xeito, começaron a coidalo na casa. Así se cortou e rompeu a fada. Daquela, parou ese costume.


A imitaçión del, ghuiáronse todos os demáis. E, empeçaron coidando aos vellos na casa. 

 


O VELLO QUE ESTORBABA 

 
Un vello estorbaba en tódolos sitios da casa. Un día estaba ao pé do lume e, díxolle a filla: 
 
  • Póñase máis alá, que estorba.


Entón, púxose nunha esquina da coçiña, e volveu falar ela: 
 
  • Aí tamén estorba.


Cambiaba de sitio, pero estorbáballe ighualmente.


E vai el, saeu da porta para fóra e, foise arrimar ás capas do hórreo. 


Despois, cheghou por alí a filla e veuno.

Dille ela: 
 
  • Saia daí que poden entrar os ratos ao hórreo.


Ao final, estorbaba en tódolos sitios nos que se puxera.



O HOME QUE O SONABA SÚA NAI

 

Un home estaba para casar. Era algho parviño e súa nai sempre lle sonaba os mocos. Pero como veu que o seu fillo era xa ghrande demáis, pois doulle un pano da man para cando lle fixese falta, se sonara.


Ela doulle o pano para o penderuco (os mocos). 


Despois, no día que se casou o fillo, estaban todos reunidos: os soghros, a nora, o fillo e a nai. 


E nesto, que lle empeçou pincando o narís ao fillo. Pero el, aínda tiña o costume de que llo sonase súa nai. 

 
Díxolle a nai:

  • Penderuco, meu fillo (recordándolle que se sonara os mocos co pano).


Contéstalle el:

  • Sonaranai, nanai sona (para que llos sonase ela).


      

No hay comentarios: