viernes, 11 de septiembre de 2015

CONTOS TRADIÇIONAIS, por Ramón Laíño


A MOÇA GHUAPA E A FEA

 


Eran dous amighos que andaban naveghando no mesmo barco.

 


Por ahí eran dun tempo e puxéronse a falar das moças. 

 


Di un deles:

  • Eu hei de casar coa máis ghuapa que encontre.


Responde o outro:

  • Eu non, meu home! Eu hei casare cunha fea que non ma leve ninquén.
Seghuiron naveghando xuntos e casáronse. 

 


Despois diso, continuaron no mesmo barco; con ighual tipo de traballo. Por tanto, ghanaban a mesma cantidade de cartos e xirábanllos a cadansúa muller.



Cando viñeron a terra, encontráronse un día.

 


E dille o que casou coa máis fea ao outro:

  • ¿E que tal?

Entón, contéstalle o que casou coa ghuapa:

 

A min, moi ben. Aforrou todo.
Cando o home da fea volveu para a casa, preghuntoulle á súa muller:

  • ¡Elogho ti non aforrastes nada e a do meu compañeiro aforrou todo.!

Contéstalle ela:

 

¡Ti falas moito porque a ela paghábanlle, pero eu tiña que paghar.!


OS AMANTES E A ESCOPETA


 


Dous mariñeiros andaban naveghando xuntos. E cóntalle un ao outro:

 
  • ¡Oes! Enterinme que cando saes e imos para o barco, vai un home para xunta túa muller.
 


E despois pola madrughada, coma sempre, o marido agharrou o macuto para ir ao barco.

 


Pero, vai e fíxolle a emboscada á muller. Volveu para a casa, colleu a escopeta e púxose detrás da porta, aghardando.



Cando veu que estaban ao choio, na cama, ela atopábase por baixo e o amante, por riba.



Nesto que o marido entra no cuarto e apuntando coa escopeta, dille:

  • ¡Aghora mátovos aos dous.!


E respóndelle a muller toda tranquila, erghuendo a man:

  • ¡Espera un momento.! Vouche diçir unhas palabras:

¡O traxe da comunión do noso rapás máis vello. O ben que o estamos pasando. Os cartos que temos no banco.! ¡Todo eso, á conta do pillabán.!

    ¡Aghora, mátanos aos dous, se queres.!

Entón, vai o seu home, colleu unha manta de ençima da coqueta e botoulla a eles por riba, diçíndolles:


- ¡Que non vos tome o frío!


PAÇENÇIA

 


Había unha muller nunha aldea que lle chamaban Pacençia. Entón, un día, morreulle a muller a un veçiño do lughar.

Como é natural e humano, a xente íalle dando o pésame ao home.

 


E nesto que chegha o compadre do viúvo e dille:

  • Paçençia, compadre, pacençia.

Ao que lle responde el:

  • ¿E quererame, compadre e quererame?


O ROUBO DO PORCO

 


Era na época da matança, que un home axudado polo compadre, matara o porco.



Logho de aberto e limpo, colgharon o porco en canal para que arrefiase e entalase. Pero, ao outro día cando o dono foi mirar, o porco xa non estaba. Roubáranllo. (Fora o seu propio compañeiro.)

Encamiñouse xunto do compadre e dille:

  • ¡Roubáronme o porco!

Contéstalle o compadre:

  • ¡Diçide así para que volo crean.!



Reléalle o propietario:

  • ¡Pero, foi verdade, compadre.! ¡Foi verdade.!

O compadre:

  • ¡Compadre! ¡Ai que ben o façedes! ¡Diçide así para que volo crean. Diçide así.! (Como era el o autor do roubo, actuaba dun xeito descreído diante do que se queixaba.)




E o dono do porco matábase vivo intentando que llelo creran.

No hay comentarios: